środa, 8 maja 2013

Rozdział 7

Usnęłam. Rano jak się obudziłam byłam wypoczęta, nie wiem, jakim cudem skoro wczoraj poszłam tak późno spać. Wstałam, poszłam do toalety wzięłam zimy prysznic, uczesałam włosy w koka, umalowałam się, ubrałam ciemne dżinsy, fioletową koszulkę z Justinem i czarne vansy. Nie chciałam iść do szkoły, ale musiałam. Nie mogłam udawać, że jestem chora, brzuch mnie boli lub że mam straszny ból głowy to już robiłam. Babcia by się zorientowała, że ściemniam. Schodząc na dół powiedziałam
–Cześć Babciu! Co na śniadanie?
–Witaj Blanka, Kanapki z szynką i pomidorem. Mam coś dla Ciebie…-poszła po coś, gdy wróciła wzięła mój talerz z kanapkami i…- Oto list do Ciebie jakiś chłopka wpadł o 7, przedstawił się jako Rayan i dał mi ten list.- wzięłam go i spoglądałam z nie dowierzaniem na kopercie pisało; ‘’Od Justina ;*”. Otworzyłam zaciekawiona, co było tam napisane i momentalnie przypomniałam sobie wczorajszy wieczór „ Cześć Księżniczko! Wczorajszy wieczór był cudowny ciecszę się że Cię poznałem i że Ty poznałaś mnie ! Spotkamy się dziś? Sądzę, że tak!!! Przyjdę o 12 w nocy (chyba) z Rayanem, ale jeszcze nie wiem i przepraszam, że tak późno ale twoje siostry a moje Beliebers nie dadzą wyjść mi wcześniej. Zostaw otwarte okno, a resztą to już ja się zajmę! Justin Bieber’’ Rozmarzyłam się o Justinie ale babia mnie szturchnęła i powiedziała że mam iść do szkoły. Więc chcąc nie chcąc poszłam do szkoły. Jak na złość zaszłam w 10 min. Wchodząc do niej (szkoły) poczułam na sobie wzrok ludzi i nie był to wzrok zachwytu lecz wzrok obrzydzenia, zapewne moją koszulką, jasne że było mi przykro ale dałam po sobie tego poznać, weszłam do klasy z dumnym wyrazem twarzy i samobójczymi myślami. Jak myślicie że to już koniec przykrości w tym dniu to się mylicie, chciałam usiąść na swoim miejscu lecz nie zauważyłam że Maksym zabrał mi krzesło upadłam z hukiem na podłogę. Wszyscy się śmiali z mojego nie szczęścia, ale to nie było najgorsze! Chwile potem jak podniosłam się zobaczyłam Marcelinę liżącą się z Maksymem. Ona też mnie zauważyła i powiedziała –Siema Suczko, też byś tak chciała co? Ale ci współczuję, że nie masz chłopaka… Zaraz wcale nie współczuję!!! HAHAHHAHHA.- Zaczęła się śmiać a z nią cała klasa. To był najgorszy dzień w moim życiu, odpowiedziałam tylko -Dlaczego taka jesteś? Byłaś moją najlepszą przyjaciółką a tera zachowujesz się jak on!- powiedziałam  patrząc z obrzydzeniem na Maxa. Ona machnęła lekceważąco ręką i miała coś powiedzieć, ale weszła pani z matmy, Nawet nie słyszałam kiedy był dzwonek ale cieszę się że to już, reszta lekcji siedziałam w ławce nawet nie wyszłam na lunch. Gdy zadzwonił ostatni dzwonek zerwałam się i wybiegłam z klasy. Od razu pobiegłam na plaże i………..  znowu się pocięłam, nie byłam z tego dumna ale to przecież tylko 5 małych kresek na nadgarstku. Płakałam. Nagle poczułam na sobie czyjeś ręce przestraszyłam się i wstałam odwróciłam się i zobaczyłam chłopaka w kapturze ze współczuciem w oczach. Widocznie widział jak się cięłam. Patrząc mu w oczy zrozumiałam, że to Justin. Zaczęłam jeszcze głośniej szlochać i wtuliłam się w niego. A krew z nadgarstka kapała na jasnozłoty piasek. Jus odsunął się ode mnie. – Dlaczego to zrobiłaś?- powiedział ze łzami w oczach. –Bo miałam dość?! Wszyscy w szkole mnie wyzywają, przez to, że jestem Belieber. Moja była przyjaciółka lizała się z takim Maksymem i mówiła, że mogę jej zazdrość bo ja nigdy nie będę miała chłopaka. –Rozumiem, ale przecież jesteś piękna i na pewno znajdziesz jeszcze lepszego chłopaka niż twoja kumpela. A poza tym masz mnie. Masz rodzinę, a rodzice co powiedzą na twoje ‘’kreski’’ ? – Tylko tam mówisz żeby mnie pocieszyć. Wiem,  ale co ty możesz, a moi rodzice nie żyją. – Och to przepraszam, tak mi przykro.- zaczęłam jeszcze bardziej ryczeć i wtuliłam się w chłopaka, z jego oka popłynęła łza. Odprowadził mnie do domu, przez całą drogę nic nie mówiłam, a Justin trzymał mnie za rękę, blisko siebie. Dochodziliśmy już do domu, kiedy zobaczyłam Marcelinę i jej paczkę. Od razu do nas podeszli. Zdążyłam szepnąć Bieberowi do ucha – Idzie Marcelina z Maksymem i ich paczką. Lepiej zmykaj, bo Cię zobaczą! Ja jakoś dam radę.- Justin jednak nie drgną nadal trzymał mnie za rękę i szedł prosto. Podeszli. –O nasza Bimberka ma jakiegoś kolesia! Pewnie gra w szachy i jest cały pryszczaty! Bo kto inny by ją chciał! HAHHA- chciałam coś powiedzieć, ale Justin mnie wyprzedził. – Odczepcie się od niej! Bo! Was zgarną!!! – HAHA nie boimy się takiego chłoptasia jak ty! –w tym momencie mnie zamurowało Juss ukazał swoją twarz. Wszyscy stanęli jak wryci. A Justin tylko się zaśmiał – I co tera to już nie takie cwaniaczki z was co? Nacisnę tylko ten przycisk a zjawi się tu 8 policjantów i mój ochroniarz! Więc spadajcie stąd i odczepcie się od Niej! Jasne?!- pokiwali głowami na tak i uciekli. – Nie musiałeś, mogłeś iść dałabym rade a tera w szkole będę miała jeszcze większe piekło bo będę znana jako DZIEWCZYNA JUSTINA BIEBERA! –A czemu ci to przeszkadza? A tak wgl. Ładna koszulka! – Bo oni cie nie nawidzą Justin zrozum to. A poza tym ciebie nigdy nie wyzywali od jebanej Bimberki, głupiej suczki, nie wiesz jak to jest gdy wszyscy się z Ciebie śmieją. –Wiem, też byłem gnębiony w szkole. –Wiem, tylko między nami jest taka różnica, że ty nie miałeś myśli samobójczych.-wiedziałam że go to zabolało, ale musiałam –Dziękuje, za koszulkę i przepraszam za nich. –Nie masz za co mnie przepraszać. Resztę drogi przeszłam z łzami w oczach. Pod domem Justin pocałował mnie w policzek. –Nie rób tego więcej, proszę. -pokzał na moje rany. –Postaram się, ale nie obiecuje, pa musze już iść, bo babcia pewnie się martwi. –Jasne. Paa- i znów mnie pocałował tym razem bliżej ust. Nie mogłam się powstrzymać i pocałowałam go w USTA. Justin ku mojemu zdziwieniu oddał pocałunek i całowaliśmy się z 2 minuty, zanim się od siebie oderwaliśmy. –PRZEPRASZAM!!- pisnęłam i wleciałam do domu po czym trzasnęłam drzwiami. Po chwili dostałam sms od Jusa o treści....
_________________________________
@kinga__JB, komentarze prosimy ! to daje dużą motywację !

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz